| Po | Wt | Śr | Cz | Pt | So | Nd |
01 |
02 |
03 |
04 |
05 |
06 |
|
07 |
08 |
09 |
10 |
11 |
12 |
13 |
14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27 |
28 |
29 |
30 |
31 |
|||
II czytanie z Listu do Hebrajczyków (12,18-19.22-24a)
Autor Listu do Hebrajczyków porównuje zgromadzenie Izraela w czasie nadawania Starego Przymierza ze zgromadzeniem wierzących, którzy weszli w Nowe Przymierze. To pierwsze miało miejsce na ziemi, choć towarzyszyły mu niezwykłe okoliczności: głos trąb, ciemność i burza. Zgromadzenie ludu Nowego Przymierza odbywa się w niebie, w „mieście Boga żyjącego”, choć ci, którzy tam zmierzają, już teraz w jakiś sposób doświadczają korzyści płynących z Ofiary Jezusa, dlatego można mówić o dotarciu tam i udziale w owocach tej Ofiary jako o fakcie dokonanym.
Chrześcijanin ma świadomość, że to, w czym ma udział, przewyższa nieskończenie to, w czym miał udział lud Starego Przymierza. Z tej świadomości wynika jego postawa wdzięczności Bogu i pokory wobec Niego.
Fragment pochodzi z publikacji "Biblioteka współczesnego homilisty"